Een band met een eigen geluid: het ontstaan en de invloeden van Hunting the Robot
We beginnen met een eerlijke bekentenis: ons geluid is nooit een bewuste keuze geweest, maar eerder het resultaat van te veel platen, te weinig slaap en een oefenruimte in Amsterdam-Noord. Wat begon als een excuus om samen lawaai te maken, groeide uit tot iets waar we inmiddels niet meer zonder kunnen. Op deze pagina vertellen we hoe Hunting the Robot is ontstaan, welke bands ons hebben gevormd, hoe we onze nummers schrijven en waar je ons de komende maanden kunt zien. Verwacht geen gelikte marketingpraat, wel het eerlijke verhaal van een punk-indieband uit Nederland die nog altijd zoekt naar dat ene akkoord dat alles op zijn plek laat vallen.
Hoe Hunting the Robot begon: van garage in Amsterdam naar de podia
In 2018 zaten we op een zaterdagmiddag in een garage in Amsterdam-Noord. Iemand had een gitaar meegenomen, iemand anders een kratje bier, en ergens tussen een kapotte versterker en een drumstel dat eigenlijk te groot was voor de ruimte, ontstond het eerste rif dat we nog steeds spelen. Wat begon als een jamsessie zonder plan, werd al snel een wekelijks ritueel. De garage in Noord werd onze vaste oefenruimte, compleet met vochtige muren, een verwarming die alleen werkte als je er hard tegenaan sloeg en buren die op den duur de melodieën begonnen mee te neuriën.
De eerste jamsessie en de zoektocht naar een naam
De eerste maanden waren vooral zoeken. We probeerden van alles: lange instrumentale stukken, Engelstalige teksten die nergens over gingen, covers van bands die we eigenlijk niet goed genoeg kenden. Pas toen we stopten met nadenken over wat we zouden moeten zijn, begon er iets te ontstaan. De naam Hunting the Robot kwam uit een gesprek over technologie, vervreemding en het idee dat je als band altijd op jacht bent naar iets dat je niet helemaal kunt vangen. We vonden het meteen goed klinken: een beetje speels, een beetje serieus, en vooral iets dat ruimte laat voor interpretatie.
Van oefenruimte in Noord naar de eerste clubshows
Na een jaar oefenen durfden we het aan om demo’s op te nemen. Die eerste opnames waren ruw, maar ze gaven ons wel het zelfvertrouwen om te gaan spelen. Onze eerste echte optredens waren in kleine zalen in Amsterdam: Cinetol en De Nieuwe Anita. In Cinetol speelden we voor een handvol mensen die vooral kwamen voor het bier, maar er stond ook iemand vooraan die elk nummer meebrulde alsof het al jaren bestond. In De Nieuwe Anita leerden we dat een kleine zaal met een goed publiek meer energie geeft dan een groot podium met een lege vloer. Die shows waren niet perfect, maar ze waren van ons.
Onze muzikale wortels: punk, indie en alles daartussen
We hebben nooit geprobeerd om een specifiek genre te maken. Wat we spelen, is het resultaat van jarenlang luisteren naar platen die ons hebben gevormd. Punk, indie, post-punk, noiserock: het loopt allemaal door elkaar. Toch zijn er een paar bands die we telkens weer noemen als iemand vraagt waar onze sound vandaan komt.
Punk als energiebron: The Clash, Nirvana en de DIY-mentaliteit
The Clash leerden ons dat punk niet alleen snel en hard hoeft te zijn, maar ook politiek en poëtisch kan zijn. Nirvana leerde ons dat een scheef akkoord en een schreeuw soms meer zeggen dan een perfect uitgewerkte solo. De DIY-mentaliteit van beide bands zit diep in ons DNA: we nemen onze eigen demo’s op, ontwerpen onze eigen posters en regelen onze eigen shows als het moet. Dat is geen romantisch ideaal, het is gewoon praktisch als je een band bent die niet wacht op een label om dingen gedaan te krijgen.
Indie als speeltuin: Pixies, Radiohead en Nederlandse helden
Pixies en Radiohead gaven ons toestemming om vreemd te doen. Bij Pixies gaat het om dynamiek: hard, zacht, hard, en dan ineens een melodie die je niet zag aankomen. Radiohead leerde ons dat je een liedje kunt ontleden en weer in elkaar kunt zetten zonder dat het zijn emotie verliest. Daarnaast zijn er de Nederlandse bands die ons hebben laten zien dat je in je eigen taal mag zingen: Bettie Serveert en Johan. Zij bewezen dat je niet per se in het Engels hoeft te schrijven om serieus genomen te worden, en dat een Nederlandse tekst net zo scherp kan zijn als een Engelse.
Een eigen geluid vinden: schrijven, schaven en schrappen
Een eigen geluid is geen eindpunt, het is een proces. Wij beginnen bijna altijd bij een basrif of een gitaarakkoord dat net niet goed klinkt. Dat is vaak het interessantste uitgangspunt: iets dat wringt, dat je niet meteen kunt plaatsen. Van daaruit bouwen we verder, vaak met tempowisselingen die het publiek even uit balans brengen. We vermijden bewust clichés, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.
Ons schrijfproces: van voice memo tot repetitie
Ons proces is rommelig en dat werkt voor ons. Meestal begint het zo:
- Iemand stuurt een voice memo in de groepsapp, vaak ingespeeld op een telefoon in een keuken of op een fiets.
- We luisteren er met z’n allen naar en kiezen de fragmenten die iets oproepen.
- Tijdens de repetitie in Amsterdam-Noord proberen we het idee uit, vaak in een ander tempo of een andere toonaard.
- Als het na drie repetities nog steeds werkt, gaan we verder met teksten en arrangement.
- Als het niet werkt, gaat het de prullenbak in zonder discussie.
Waarom we soms hele nummers weggooien
We hebben nummers weggegooid die we maandenlang hebben gespeeld. Soms omdat ze te veel op iets bestaands leken, soms omdat ze live niet werkten, soms omdat we er zelf niet meer in geloofden. Dat is geen verspilling, het is selectie. Een band die nooit iets weggooit, blijft hangen in het verleden. Wij willen vooruit, ook als dat betekent dat we een liedje moeten laten vallen waar we ooit trots op waren.
Optredens in Nederland: van poppodium tot festival
Live spelen is voor ons de kern van de band. We hebben inmiddels op podia gestaan die we als tiener alleen van posters kenden: Paradiso, Vera en dB’s. In Paradiso speelden we in de kleine zaal, wat perfect paste bij onze energie. In Vera in Groningen merkten we dat het publiek daar echt luistert, bijna analytisch, en pas losgaat als het moment daar is. In dB’s in Utrecht kregen we voor het eerst het gevoel dat we een eigen publiek begonnen te krijgen, mensen die teksten meezongen die we nog maar net hadden uitgebracht.
Clubshows versus festivals: wat werkt voor ons
Clubshows en festivals zijn twee verschillende werelden. In een club heb je een uur de tijd om een verhaal te vertellen, om rustig op te bouwen en af en toe een nummer te spelen dat alleen werkt in een donkere zaal. Op een festival als Zwarte Cross of Sniester heb je vaak een half uur en moet je meteen raak zijn. Dat dwingt ons om onze setlist anders op te bouwen: geen lange intro’s, maar meteen vol op het eerste rif. We hebben gemerkt dat we op festivals beter worden in het maken van keuzes, en dat komt de clubshows weer ten goede.
De rol van het Nederlandse publiek in onze sound
Het Nederlandse publiek is direct en eerlijk. Als iets niet werkt, merk je dat meteen. Als iets wel werkt, krijg je energie terug die je niet kunt faken. Die wisselwerking heeft onze sound beïnvloed: we zijn minder gaan uitleggen en meer gaan spelen. We hebben ook gemerkt dat Nederlandse zinnen in onze teksten anders landen dan Engelse. Mensen horen hun eigen taal en reageren anders, soms verrast, soms kritisch, maar altijd betrokken.
Nieuwe muziek en wat er daarna komt
We zijn het afgelopen jaar druk bezig geweest met nieuwe muziek. Onze nieuwste singles zijn te horen op onze muziekpagina, en in 2025 komt onze nieuwe ep uit. Die hebben we opgenomen in een studio in Utrecht, met een producer die ons dwong om onze nummers helemaal uit elkaar te halen voordat we ze opnieuw opbouwden. Het resultaat is een plaat waarin onze punk- en indie-invloeden verder uitgediept zijn, zonder dat het een geschiedenisles is geworden.
Opnemen in Utrecht: onze aanpak voor de nieuwe ep
Opnemen in Utrecht was een bewuste keuze. We wilden weg uit onze vertrouwde omgeving in Amsterdam-Noord, weg uit de garage waar alles begon. In de studio in Utrecht werkten we met een andere set versterkers, een andere ruimte en een andere mindset. We hebben veel live opgenomen, met zo min mogelijk overdubs, omdat we wilden dat de ep klinkt zoals wij klinken als we samen in een ruimte staan. Sommige nummers hebben we tijdens de opnamesessies nog aangepast, omdat ze in de studio ineens anders klonken dan in de repetitieruimte.
Waar we de komende maanden optreden
De komende maanden staan er weer verschillende shows op de planning. We spelen in ieder geval in een paar clubs in Nederland en we zijn in gesprek over een aantal festivals voor volgend jaar. Houd onze shows-pagina in de gaten voor data en tickets. We kondigen liever pas iets aan als het echt zeker is, want we hebben geen zin in valse beloftes. Wat we wel kunnen zeggen: we hebben er zin in, en we nemen nieuwe nummers mee.
Veelgestelde vragen
Waar kan ik Hunting the Robot live zien?
Onze optredens staan altijd op de shows-pagina van deze site. We spelen regelmatig in Nederlandse clubs en festivals, waaronder eerder Paradiso, Vera, dB’s, Zwarte Cross en Sniester. Voor de komende maanden werken we aan nieuwe data, dus kom regelmatig terug voor updates.
Wanneer komt de nieuwe ep uit?
Onze nieuwe ep verschijnt in 2025. We hebben hem opgenomen in een studio in Utrecht en zijn nu bezig met de afwerking. Zodra we een definitieve datum hebben, maken we dat bekend via onze nieuwsbrief en social media.
In welke taal zingen jullie?
We zingen in het Nederlands en af en toe in het Engels. Nederlandse teksten dwingen ons om scherper te schrijven, omdat je niet kunt wegschuilen achter een mooie klank. We zijn beïnvloed door bands als Bettie Serveert en Johan, die hebben laten zien dat je in je eigen taal net zoveel kunt zeggen als in het Engels.
Wat voor muziek maken jullie precies?
We maken punk en indie, met invloeden van The Clash, Nirvana, Pixies en Radiohead. Soms klinkt het ruw en direct, soms wat meer gelaagd. We proberen clichés te vermijden door te experimenteren met tempowisselingen en onverwachte akkoorden. Het resultaat is een geluid dat het midden houdt tussen energie en melancholie.
Waar begon de band?
Hunting the Robot begon in 2018 in een garage in Amsterdam-Noord, tijdens een jamsessie die eigenlijk bedoeld was als tijdverdrijf. Onze eerste optredens waren in Cinetol en De Nieuwe Anita. Sindsdien zijn we blijven groeien, maar de oefenruimte in Noord voelt nog altijd als onze thuisbasis.
Ons eigen geluid is nooit af. Het groeit door elke show, elke plaat en elke keer dat we de robot in onszelf verslaan. Of je nu al jaren meegaat of ons net hebt ontdekt: welkom bij Hunting the Robot. We zien je graag bij een van onze optredens in Nederland.
